een vlinder op een blad - veelvoudig droombeleven

Dit is een tekening in sepia, die ik van een vlinder met de naam 'zwart ruitertje' en die in de originele foto is gesnapt zittende op een plantenblad, maakte op atelier Cl*.
Er zijn vele soorten vlinders maar de ruitertjes
zijn het snelst.

+ de tekst is geïnspirireerd in referentie met de gedachtenis van een secondante vorm
van mijn naam als Clem - de metternicht maakte daarvan al in 2008:
+ 'du bist also Herr Chips'

+ naar aanleiding van de eerste ontmoeting virtualiter in het gegeven wat deze er nu wel van had gevonden dat er ergens in Nederland zo'n wonderlijk beleven ophield, werd ik mij bewust van mijn 'affectionate attachment talents' aan personen die ik in mijn persoonlijk leven van waarde en betekenis voor mij taak en functie ben gaan achten in degebruikelijke geestelijke zin, er al een keer moeten komen in ons welbevingen maar 'who cares?' - eens te meer komt er een antwoord indien ik stel de vraag, van mijzelf houden? Niet altijd zozeer. Met een gewoon gesprek in geleide van Herr  Klemens von Metternich, der Prinz, machen wir uns keine sorgen nach dem gegenwart oder 'have seen to future featured retreatments of threat' - also dieser geistlichen angelicon displaying himself sameway for my feelings as during his lifetime past, this man you can smell nearbye though such is not unpleasant, I seldom have thought about his foretelling silence Clement has unersood later on he couldn't escape this Wienerburg Theater grip - a fine man somehow, this Klemens, and a carrier for the post he'll not makes fear him do/

++ for any refined issue explainig this has to be considered like the superior guidance for the morning hours of good saints in the pattern fields around Vienna - soon that one redemptorist priest Clemens Maria Hofbauer to whose name I have received my baptize name, called me at first sight saying he presumes a Clemens feels moreover for the task to represent this duties, the occupations were the giving in of content preaching as a matter of fact this was out-reached from the Palace of Metternich in Vienna, which I have not refused to live in - the tiroler-blockhouse this saint priest like I have later-on concealed Hofbauer had thinks pin hiring order for of the Prinz - he hired for one day on to the receivement of this 'me-Clem' he might have thought, to meet the Metternich Clemens could each day without delay as been called on by the valet naughty but in this villain voice of the man he spoke with in reply softly 'yes me's coming over'- anyway this is true in the wonderfull rearrangement of authority following the three Clements a  pathway on the Tirol slope of the Alp - the book Traumdeutung is true stuff making to sleep me well/

terra indoor genita: routekaart voor een van Gogh leerling

'Je moest eens nader ingaan op mijn uitnodiging kennis te nemen van
de velden rondom het gastvrije Arles in de Rhônevallei, persoonlijk
heb ik daar heel goed kunnen boeren', zo vervolgde Vincent op bedaarde
toon de conversatie, 'om het je af te leren je blind te staren op
wilde bossages die nog resteren uit de Middeleeuwen van vóór onze tijd
heb ik deze aardewerken bloempot met wat opschietend bieslook voor je
mee genomen, je kijkt maar of de potcultuur je ook wat lijkt. En kijk
niet telkens zo zuur als ik het woord tot je rechterduim richt, die
duim is juist voor het overdrachtelijk brushmotief het hoogste
lucratief, in mijn werk merk je dat natuurlijk niet op in
rechtstreekse aandacht voor de gehanteerde streek. De duim dan is naast
de wijsvinger het meest geschikt om mee de bewegingen van het penseel te
volgen want anders ga je zwaaien, en die duim van jou
zien er goed gezond en lenig uit, en er valt behoorlijk stevig en
betrouwbaar materiaal mee uit te halen en de markt van tegenwoordig
is wat ruimer dan in de Bel'Époque wel mogelijk werd geacht.

de butte de Montmartre in zwaar weer/ Vincent &**

'gezicht op de Butte de Montmartre met de Moulin' - Vincent van Gogh - 

beeld editie van atelier 5

'Ach', zei Vincent geduldig luisterend en aan zijn pijpje trekkend,
'je begint met zacht rose en langzamerhand krijg je meer gevoel voor
rode tinten, terwijl het blauw van de marineklanten er garant voor
staat dat je nooit al te lang je zult vervelen. En voordat je het weet
hang je naast onze wijnkaart in het Pushkinmuseum te Moscow aan de
Moskwa.'

Ik kon even van verbazing geen woord uitbrengen. Zou Lily's Rembrandt
van Rijn dan tóch een goed gelijkend portret blijken te zijn geworden?
Zin in een feestje is er ff niet zo bij naar ik begreep, uit Vincent's woorden is op te
maken dat er meer te doen valt voor een kunststudent dan
allleen de kassa te bezetten van de museumjaarkaartenafdeling aan de
straat. Misschien zou hij dan ook wel eens af en toe een kanttekening
bij het kantelend tijdperk mogen maken, het was al zo vaak hem
gebleken dat zijn treffende zinsbouw de fijne snaartjes raakt, zo overwoog ik mij.
Er was natuurlijk wel eens de gedachte ingekomen dat er sprake zou zijn
geweest van een niet te zware taak, de aanstelling in deze zaak van
aandacht daartoe binnen te halen moest hij wellicht alleen maar ff
opvragen bij het faculteitsecretariaat.

URL oorspronkelijke afbeelding:
13735131_1068289786586203_3192270921773797150_o.jpg

Deze post is verzonden met Picasa, van Google.

tijd van de uittreding als beschreven: omstreeks 19.00 tot 20.00 uur 29 juli 16/
plaats van de gebeurtenis: thuis in de studeerkamer annex de salon
virtueel: Breda Mastbos en Tilburg Chateau Bouvigne

toegift - titel:  'de solitair' -    
een editie van atelier 5
op basis van een originele foto door Andrea Catelli via Google+ opgemerkt

het smalle riviertje: een vertelling

'Kijk, Clemens,' verklaarde Vincent kordaat toen hij weer binnentrad
en de deur gesloten had achter zijn korte jasje dat hij aan de kapstok
had gehangen, 'je moet goed begrijpen dat wat jij bent geworden mag
heten van een hoger plan te zijn geraakt tot dat van een nationaal
formaat, en dat jij er daarom zoveel moeilijkheden over hebt gemaakt
moet je toch wijzen op de onvolkomenheid van die goede zaak waartoe
jij je hebt verbonden met die hoge taak. Die zaak waarom het altijd
gaat, is die van mij en jouw gebleken, die taak die tot ons beiden
naar het jou bekend is eensluidend is geraakt is van een aard waarin
je nooit zo hebt verzaakt, en ook nu nog niet gebleken bent te zijn
gekraakt. Bewandel daarom niet de brede weg en laat ook die smalle
gangen maar voor wat ze zijn, datgene dat jij wilt bewerkstelligen
vertoont zich toch slechts voor die ogenblikken waardoor jij zo
gemakkelijk wordt bewogen deze te aanschouwen mogen als in een
droomgezicht van hoge staat. dat niet geheel en al ten goede
voorkomt aan de jongens van de straat waarin jij gaat.

Het riviergezicht dat ik nu voor je in blauwe tonen heb gemaakt is
eigenlijk van een pure symboliek waardoor eenieder die het ziet het
snelste wordt geraakt als hij van het werk reeds wat vewijderd is
geraakt. Het stroompje loopt niet uit op open water noch ziet de
toeschouwer snel het zeegezicht dat altijd hoorde bij het landelijk
beleven westwaards te willen streven van de Nederlandse Staat. Het
gaat erom dat mijn bescheiden bijdrage de bedoeling heeft het oog naar
binnen toe af te leiden van het uiterlijk vertoon der wereld waarin
niet meer te vinden is de goede raad die nodig is bij het besturen van
een dienst of formele zaak. En een begripsbepaling voor het antwoord dat
elk onderwerp in een schilderij altijd wil geven op die eeuwige vraag,
die in de ogen van de mensen altijd staart naar meer en vraagt om waar
het nu dan heen moet gaan met alle rijp beraad, dat antwoord behoort
te zijn van dien aard die in de schilderkunst altijd tot uitdrukking
wordt gebracht met een beweging in de behandeling van het onderwerp
landinwaarts.